Lang nagedacht, gespeculeerd en zinnen uitgesproken als wat als…
Dromen uitgesproken, samen plannen gemaakt en geroepen: “volgend jaar dan…”
En toen gebeurde het. De dag waardoor alle andere dagen nooit meer hetzelfde zouden zijn. Een dag die niet meer vergeten zal worden. Een dag waarop het uitkijken naar dé dag begint. Een dag waarop alle gemaakte plannen, ideeën en toekomstperspectieven in een ander verband gezien moeten worden. Deze dag, was een woensdag. De aanleiding van de dag begint een maand eerder:
Zoals iedereen, stond ook mij een drukke decembermaand te wachtten. Sinterklaas net achter de rug en de plannen voor kerst waren inmiddels compleet. Een dagje surprize, een dagje bij haar ouders en traditiegetrouw, een dagje bij mijn moeder.
Nog voordat de kerst begint, moet er op het werk weer veel gebeuren. In deze drukke decembermaand waar, zelfs in de economische crisis, de gemoedstoestand van de mensen uitsluitend gezelligheid, warmte en geld uitgeven is, zijn de tijden van veel werken aangebroken. Wanneer er niet gewerkt wordt, wordt er gedacht aan gezellig knuffelen op de bank met een zak chips en een decemberfilm en natuurlijk, het eindcijfer voor de oudejaarstrekking, een 6 omdat ik die nooit neem. En een 5, omdat Pieter dat zegt.
Het vreetfestijn is aangebroken.
Dag 1 – kerstavond:
Eerst gezamenlijk koken voor de schoonfamilie, het was zeer geslaagd dankzij de lekker gevulde varkenshaas (©2009 - Nils). Daarna sentimenteel kerstgedichten voorlezen aan elkaar en verrast zijn met de uitgekozen cadeau’s waarbij je beseft dat je niet de enige bent die zich niet aan het budget gehouden heeft. (gelukkig)
Dag 2 – 1e kerstdag:
Bikkelen door een berg steppegras. Gevecht gewonnen en bordje leeggegeten.
Dag 3 – 2e kerstdag:
Traditiegetrouw naar moeders. Broer, zus en schoonbroer waren aanwezig. Na het genot van een New York Strip het opnemen tegen elkaar in een heuze oorlog, ook wel Risk genoemd. De bloedspetters welke al lange tijd opgedroogd waren, moesten de Nederlandse Antillen voorstellen. Waar bloed is, moet er iets fout zijn gegaan toch?
Na het vreetfestijn is het weer volop werken. Helaas zijn de mensen er achter dat december duur is en blijven grote bezoekersaantallen uit. Desalniettemin toch een drukke week. Er moet namelijk grondig schoongemaakt worden en na het kers-tafter-diner besloot de manager de pas aangenomen kracht wegens achterblijvend resultaat af te schrijven. Eigenlijk wist iedereen het al maar naďviteit heeft naast een naam nu ook een belichaming gekregen. We hopen allemaal dat ze toch lekker gegeten heeft in de uren daarvoor. Gelukkig sneeuwt het hevig en mag ze zich naar huis laten rijden.
31 december. Schoonmoeder is jarig en dat moet gevierd worden. Na de nodige oliebollen en andere lekkernijen is het tijd om naar Jasper te gaan alwaar we een snel te vergeten spel spelen, Kingsen.
Les 1: Zeg nooit dat je goed tegen drank kan, je bent iedereens zuipmaatje;
Les 2: Leer de tafel van 7. En dan is het zo ver: 10, 9, 8… Gelukkig Nieuwjaar. Met een grote chaos en spugende mensen links en rechts. Is het jaar 2009 aangebroken, het jaar dat geluk blijdschap en liefde gaat brengen. Net zoals we dat ieder jaar denken.
Het is inmiddels half januari en ik bedenk me op eens. Goh, wat gaat onze relatie toch goed, ik kan me de laatste ruzie of woordenwisseling niet eens meer herinneren. (Mocht een van jullie dit ooit meemaken, laat dan alle alarmbellen rinkelen. )
Omdat het goed blijft gaan, wordt ik argwanend, een maand heeft voor vrouwen namelijk 4 fasen:
Fase 1 – De goedmaakfase:
Ze is net ongesteld geweest en heeft iets goed te maken. Deze fase is gevuld met goede voornemens en schuldbekentenissen voor het slechte humeur.
Fase2 – De knuffelfase:
O wat is een relatie toch fijn. We houden van elkaar.
Fase 3 – De aanloopfase:
Knuffelen en stemmingswisselingen wisselen elkaar af. Je kan op deze manier nooit zeggen dat je vriendin/vrouw voorspelbaar is.
Fase 4 – De oorlogfase:
Stemmingswisselingen zijn aan de orde van de dag. Chocolade wordt in grote mate genuttigd en net als in ieder andere oorlog, er vloeit bloed.
Ik besef me opeens dat we al erg lang in fase 2 zitten en vraag nieuwsgierig, wanneer moet je ongesteld worden. Vervolgens krijg ik dit antwoord: “??? Euh, weet ik eigenlijk niet.” We besluiten dat er maar eens een test gedaan moet worden.
De test is aangeschaft en er wordt een paar liter water naar binnen gewerkt om het proces te versnellen. Ze moet naar de wc. Ik hoor vanaf te wc: “Martijn kom je?” Ik denk bij mezelf: “Ik vind het al erg genoeg om naar gezeik te luisteren, laat staan er naar te kijken.” En zeg vervolgens: “Ik hoef niet te kijken naar hoe jij over een stokje plast.” Waarop een iets serieuzere Martijn kom je volgt. Ik ga naar de wc en zie haar daar zitten. Een wit staafje omhooghouden met daarop een rondje. In dat rondje staat een dikke blauwe +, alsof het met een permanent marker gezet is.
Een half uur weet ik niets uit te brengen, ik weet niet wat ik moet zeggen, noch wat ik moet denken. In het uur dat volgt worden er nog 2 tests gedaan en beide zijn ze even resoluut. Ze hebben een boodschap aan me:
Nooit gedacht, niet verwacht, toch gekregen. Martijn je wordt pappa, zie het als een zegen. En zo geschiede...
Stuur door
Dit is niet OK